zaterdag 12 augustus 2017

Junie Bea

Patroontesten, het blijft een strijd. Hoe graag ik het ook doe, tijdsgebrek, deadline-avonturen, opgroeiende dochters, allemaal factoren die ervoor zorgen dat het niet altijd loopt zoals ik door mijn rooskleurige bril steeds zie.
Toch schreef ik me in om het nieuwste patroon van SundayGirlDesigns te testen. Ella is zot van jumpsuits, dus waarom zou ik het niet eens wagen om er eentje voor haar te maken?
De Junie Bea Romper bevat een haltertop en kraag, lekker zomers, dus wij hopen op nog een paar mooie dagen de komende weken, zodat deze jumpsuit nog een paar keer uit de kast mag komen.






Patroon: De Junie Bea Romper
Stof: Stoffenverkoop Geel 

Met heel veel dank aan mijn 'moet dat nu echt, mama'-dochter, die enkel met de idiote strik op de foto wou.




donderdag 10 augustus 2017

Tomatenconfituur

Tomatenconfituur. Ik fronste mijn wenkbrauwen toen ik van mijn moeder dit antwoord kreeg op de vraag wat zij maakte met het overaanbod aan tomaten uit de tuin.
Bij het proeven van haar confituur verdween mijn frons, meer nog, het pakje toastjes werd spontaan opgesmikkeld. En verdween ik in de serre om een hele emmer tomaten te plukken.
Thuisgekomen veranderde ik de tomaten in confituur, onder goedkeurend oog van de rest van het huishouden.
Tijd dus om met jullie het receptje te delen.



Tomatenconfituur:

Nodig: - 2 kilo tomaten
            - 1 grote ui
            - 200 gram geleisuiker
            - een beetje rozemarijn
            - een snuifje peper
            - een beetje citroensap

Werkwijze: - snij de ui in kleine stukjes en stoof deze glazig
                   - ontvel en ontpit de tomaten en snij deze in kleine stukjes
                   - voeg de tomatenstukjes, de rozemarijn en de geleisuiker bij de gestoofde ui
                   - laat het geheel vijftien minuten pruttelen, vergeet niet af en toe om te roeren
                   - kruid de confituur af met peper en een beetje citroensap
                   - verdeel over de confituurpotten en laat afkoelen

De confituur is heerlijk op toastjes, ideaal om te gebruiken als aperitiefhapje.
Ik voegde ook nog wat eenzame selder uit de frigo toe, lekker knapperig en fris als tussendoortje.
Dus laat het overaanbod aan tomaten maar komen, ik geraak ze wel kwijt dit jaar.





zaterdag 29 juli 2017

Een weekje zonder ...

... zondigen. Dat was mijn uitdaging voor de blogchallenge deze week.



Ik ben een Bourgondiër in hart en nieren. Met een vader als kok stond er thuis altijd lekker (en gelukkig ook gezond) eten op tafel. Tel daarbij nog de factor zoetekauw en je zal ook begrijpen dat ik niet het lijf heb van een topmodel.
De laatste jaren probeer ik regelmatig aandacht te besteden aan gezonde voeding. Niet alleen voor mezelf, ik wil ook mijn dochters de juiste voedingsgewoonten aanleren. En ik denk dat we dat niet zo slecht doen. Er wordt hier drie maal daags getafeld. Steeds zijn er groenten en fruit aanwezig, frisdrank is beperkt tot maximum één glas per dag. Een weekmenu zorgt ervoor dat er voldoende afwisseling is en ook restjes netjes opgewerkt geraken. En een klein moestuintje en ouders met een serre vullen onze diepvries zodat we ook buiten het seizoen voldoende vers aanbod hebben.
Maar de zoetekauw in mij vult de snoepkast ook regelmatig aan, en ik moet stiekem toegeven dat ik die ook vlotjes mee leegeet.

Een weekje zonder zondigen, een hele uitdaging dus, die ik welgeteld volhield tot dinsdagmiddag.
Want zeg nu zelf, een fietstochtje met de dochters mag beloond worden met een ijsje van de lekdreef.
Woensdag tijdens mijn vroege shift was een collega jarig, en traktaties kan ik niet weerstaan. Donderdag ging ik de meisjes ophalen bij mijn ouders en kreeg ik een hele menu, inclusief dessert mee naar huis, probeer dat eens te negeren. En vrijdag genoten we op ons terras van een uitgebreide aperitief, het is tenslotte nog steeds zomer.

Het suikermonster in mij heeft gewonnen deze week. En ik ging volledig de mist in wat deze challenge betreft.  Volgende week hopelijk beter.

zondag 23 juli 2017

Uitstelgedrag

Onlangs deed Miss Pixie een oproep. Of er iemand zin had in een uitdaging. Eentje die de volledige vakantie zou duren, elke week een ander thema. Een challenge die onze muizenissen uit ons hoofd haalt en zo zorgt dat we in september helemaal fris het najaar ingaan (of hopelijk helemaal fris kunnen genieten van een op en top nazomer).


Als ik het woord Challenge hoor, steek ik al mijn hand in de lucht. In mijn hoofd is het altijd haalbaar om deel te nemen. Maar ik ken mezelf, mijn chaotische, onregelmatige leventje zorgt ervoor dat dit niet altijd in praktijk om te zetten is.
Toch doe ik deze keer mee. Er valt immers niets te verliezen, je kan zelfs een beetje foeteren met de wekelijkse opdrachten. En laat dat net één van mijn specialiteiten zijn.

De eerste twee weken van het verlof liet ik de Challenge aan mij voorbij gaan. Vakantie met het hele gezin, rust tot in de toppen van mijn tenen, daar kan geen uitdaging tegenop.
In de maand juni deed ik ook nog een beetje van decluttering, dus kon ik gerust de eerste uitdaging voorbij laten gaan. Ook week twee passeerde, ik teerde nog voort op de rust die ik had gedurende mijn verlof, zodoende was yoga niet één van mijn prioriteiten.

Uitstelgedrag dus, de grote noemer voor uitdaging drie. Moest er een top tien bestaan van mensen met uitstelgedrag, zou je me daar zeker in terugvinden. Ik ben een lijstjesmadam, regelmatig vind ik papiertjes terug met taakjes, die nog langs geen kanten uitgevoerd werden. Tijd om een nieuw lijstje te maken en ervoor te zorgen dat ik deze keer wel zou slagen in mijn opzet.
Wat gebeurde er deze week dan wel (en werd met een dikke streep van mijn lijstje gehaald?)

- De ramen werden gepoetst, langs binnen en langs buiten. Niet dat dat anders niet gebeurd, maar er zijn twee vensters hier in huis waarvoor ik de ladder nodig heb, en die worden regelmatig overgeslagen. Niet deze week dus.

- Ondanks mijn grote opruimactie in de maand juni, stond mijn inkomhal nog vol met spullen die moesten verdwijnen. Dozen voor de kringloop, zakjes voor de ene of andere, ... Ik laadde mijn koffer vol en toerde een middagje rond om alles op de juiste plaats achter te laten. En hoezee, je kan weer door de voordeur binnenkomen.

- Het jaarlijks papierwerk, een taakje dat ik hier thuis in handen neem. De belastingsaangifte is binnen, maar alle documenten van 2016 liggen nog in de kast. Hoog tijd om alles te sorteren en te klasseren.

- Mijn auto kreeg nog eens een opruimbeurt en werd gestofzuigd. Geen groot werk, maar af en toe wel hoognodig, aangezien ik eerder een chaotisch, rommelig type ben, waardoor het soms lijkt dat ik in een woonwagen rondrij in plaats van in een personenwagen.

En dan vragen jullie je nu af: wat werd er dan niet doorstreept op mijn lijstje?
Ik kwam niet toe aan de grote berg herstelwerk dat hier al geruime tijd ligt te wachten. Maar geen paniek. Ik heb de smaak te pakken en ga ervoor zorgen dat hieraan gewerkt wordt (tenzij ik weer herval in mijn uitstelgedrag).

woensdag 31 mei 2017

Yes, I can!

Ik had dus een keuze, en kroop onvoorbereid (tenzij je een eenmalige training van 40km een deftige training noemt) op mijn fiets voor Kom op tegen Kanker.
Mijn derde deelname is intussen een feit. Terwijl ik vorige edities met een groot ei aan de start stond, wist ik nu al wat er van me verwacht werd. Ik ben al dikke vrienden met de koersfiets, reed al een paar keer in een groot peleton, wist dat er om de 30km een stopje voorzien werd, dus allemaal pluspunten. Hetgene waar ik deze keer schrik voor had waren vooral de af te leggen kilometers (125) en de voorspelde zon. Bloed kwam er gelukkig niet aan te pas, zweet en tranen wel.
De zonnecrème die we aan de start kregen, werd dankbaar gebruikt. Mijn sneeuwwitjesvel is niet echt bestand tegen langdurige blootstelling aan zonnestralen, dus frequent smeren was de boodschap.
En zoals verwacht vielen de kilometers tegen. We reden van Bornem naar Aalst en dan naar Mechelen. De eerste 60km was er geen vuiltje aan de lucht. Maar toen begon het pas. Vals plat, zoals ze zeggen. 61 meter hoogteverschil op 15 kilometer. Klinkt niet spectaculair, maar ik kan u verzekeren dat ik toen bijna ben doodgegaan. Ik wil me dan ook verontschuldigen bij mijn mederenners voor alle lelijke woorden, het was me gewoon even teveel.
Gelukkig is er dan het groepsgevoel, word je door enkele medefietsers aangemoedigd, staan er supporters aan de kant, vind je net nog een stuk koek in je achterzak, komt er een streepje schaduw om af te koelen, ... en vind je weer de juiste kadans om de trappers nog tig kilometers rond te duwen.
Ik heb het gehaald, met veel traantjes. Niet alleen van vermoeidheid, ook van emotie. Voor mij was het een strijd van een halve dag. Al die duwtjes in de rug, zij deden wonderen. Voor kankerpatiënten duurt het veel langer. En zij verdienen ook een duwtje in de rug. Hopelijk heeft ieder van hen ook een horde fans die aan de zijkant, zodat ze de lange weg niet alleen hoeven af te leggen.

woensdag 24 mei 2017

Over uitdagingen en een beetje schrik!

Jawel, morgen is het D-Day! Ik liet me weer overtuigen om mee te fietsen voor Kom op tegen Kanker. Een sportieve uitdaging die de voorbije edities steevast voor kippevel zorgden.
Enkele jaren geleden werden we op het werk tweemaal van dichtbij geconfronteerd met deze verschrikkelijke ziekte.  Om onze collega's steun te betuigen, besloten we deel te nemen aan de 1000km.
Ik, Miss Onsportief, had toen nog nooit een koersfiets van dichtbij gezien, laat staan ermee gereden.
Dankzij enkele bereidwillige collega's, brandweermannen en manlief leerde ik de kneepjes van het vak. Ik kwam alles te weten over versnellingen, remmen, zadelpijn, al rijdend drinken uit een drinkbus (ik zie u al rologen, maar ik daag u uit!), slechte benen,  ... Zij deden me grenzen verleggen.  Thank you guy's!
Intussen is het de derde keer dat ik deelneem. De allereerste editie werd er heel hard getraind. Wekelijkse ritjes doorheen de regio, kleinere toertjes om technieken te leren, ...
Dit jaar zorgde een veel te volle agenda (jawel muziekschool en Villanella, ik kijk naar jullie) dat mijn fiets aan de haak bleef hangen tot vorige week.
Hoe ik het morgen ga overleven? Bloed, zweet en tranen, heel veel tranen.
Of ik gedacht heb aan vervanging zoeken? Twee seconden. Mensen die te maken krijgen met kanker, kunnen dat ook  niet, zij worden ook in een strijd gegooid en moeten ook vechten. Daarom ga ik morgen wel fietsen. En het me waarschijnlijk nog de rest van de week beklagen, maar ik had een keuze, zij niet!
Passeer je dus een colonne fietsers, die met het blauwe tenueke, spierwitte benen en ontploft rood hoofd, dat ben ik. Zwaai gerust eens even en blaas in de goede richting, dat ik sneller weer in Mechelen geraak!

maandag 15 mei 2017

Een uitgestelde Cicero

Ergens eind januari kwam er een testersoproep. Anne van Sofilantjes had een nieuw patroontje uit. Niet dat ik moest twijfelen, haar patronen zijn steeds geweldig, maar de bijhorende foto's overtuigden me meteen om me kandidaat te stellen.
De laatste tijd vind ik het moeilijker dan ooit om mijn prille tieners in nieuwe kleren te steken. Rokken en jurken zijn not-done. Skinny broeken en hippe vestjes daarentegen ....
Als mama weet je perfect hoe je je meisjes kan bekoren. In mijn voorraad lag nog een prachtig paneelstofje, helemaal geknipt voor dit patroon.

Intussen hoef ik jullie de Cicero waarschijnlijk niet meer voor te stellen. Het is een patroon dat zowel voor jongens als meisjes kan. Er zijn twee mouwopties en je kan kiezen voor een kraag of een kap.
Het voorpand heeft twee opties, die je met gemak nog kan vermenigvuldigen. Op naaiweekend zat ik met open mond te kijken hoe Miranda zichzelf tot lapjespuzzelkampioen kroonde. Prachtig hoe zij stofjes kan combineren.

Terug naar mijn versie. Ik koos voor een sobere voorkant en liet het paneel volledig tot zijn recht komen als rugpand. In het voorpand zitten verborgen zakken, ideaal om schatten in te verzamelen.
Mijn hoeveelheid stof was te beperkt voor een kap, dus knipte ik uit de boordstof een kraag.
Het lijkt allemaal misschien ingewikkeld, maar de patronen van Sofilantjes zijn zeer duidelijk uitgelegd, en voor je het weet, is de jacket klaar. (tenzij je wat uitstelgedrag vertoont, je naaiwerk op een stapel UFO's legt, waarop je nog wat half afgewerkte stuks legt, en het uit het oog verliest)
Hoera voor de zeven minuten tijd die ik deze avond maakte.
Met het mooie weer in het vooruitzicht, heeft dochterlief een nieuw jasje voor de komende weken. Zo hoeft het rugpand niet weggestoken worden onder een jas, en gaat ze veel Ooh's en Aah's te horen krijgen als ze de speelplaats opdraait.









Patroon: Cicero Jacket van Sofilantjes
Stof: ooit gekocht bij Mon Depot