dinsdag 16 januari 2018

Welkom Janne!

De week voor Kerst werd er een nichtje geboren. Het eerste nichtje voor mijn dochters (toch langs die kant van de familie), dus mijn meisjes zijn superblij dat ze versterking kregen.
En baby's verdienen kadootjes. Ik greep terug naar een beproefd recept, het babyjasje uit 'Zo Geknipt, intussen beter gekend als One to hug. Dankbaar om te maken, nog dankbaarder om af te geven.
En ook een klein hoeraatje voor mijn goede voornemens.



Stof: ooit bovengevist uit de restjesbak in De Stoffenstraat
Patroon: One to Hug van Mind the Whale

Stof 2018: 0 in, 3 uit

dinsdag 9 januari 2018

Tienergerief

Ik bestelde nog niet zo dikwijls stofjes online. Een beetje uit angst dat het zou tegenvallen. Niet dat webshops hun stofjes niet mooi presenteren, neen, maar ik ben eerder van het fysieke type. Soms word ik niet persé verliefd op een printje, maar kan een lap stof zo leuk aanvoelen dat er toch een klik komt en het uiteindelijk op mijn stoffenstapel terechtkomt.
Een tijdje geleden passeerde ik de mand met laatste metertjes in het plaatstelijke stoffenwinkeltje. Bovenop lag een lapje te roepen 'Neem me mee'. En ik kon moeilijk weerstaan.Eenmaal thuis had  Noor maar één zintuig nodig om het stofje op te eisen. Het is namelijk zo zacht, dat je er wel zou in willen wonen. Het voelt wat gemoltoneerd aan en is ook doorstikt zoals gewatteerde voering. Zalig gewoon. En wat het motiefje betreft: manlief lag dubbel bij het woord 'pied de poule', alsof ik dat ooit zelf zou verzinnen, zo'n naam.
Ik koos voor haar een patroon dat hier al lang geknipt klaarligt, maar door tijdsgebrek nog niet eerder gebruikt werd. Gek, want uiteindelijk zit het op een wip en flik in elkaar. En dan vergeet ik nog te vertellen dat het gratis te verkrijgen is, zomaar, voor niets. Die lieve Griet weet perfect wat opgroeiende dames (en hun mama's) nodig hebben.

Noor werd net afgezet aan school, gepakt en gezakt, klaar voor een weekje skiklassen. En natuurlijk moest deze coole trui aan. Het vroege uur en de gezonde portie schoolreisbuikkriebels zorgde ervoor dat het poseren net vijf seconden duurde.




Patroon: Emmasweater
Stof: restje uit Het Stoffenwinkeltje


Stof 2018: 0 in, 1 uit

maandag 8 januari 2018

Goede voornemens

Bij een nieuw jaar horen goede voornemens, die dan naar nog betere gewoonte al na een paar weken flagrant de mist in gaan. Ik moet er niet om liegen, elk jaar plan ik zoiets als minder snoepen, een paar kilo's afvallen, meer sporten, meer tijd steken in vriendschappen, leren neen zeggen, ... en wegens te weinig karakter en tijd komt hier niks van in huis.(en ik hoop dat jullie nu allemaal instemmend ja zitten te knikken) Dus dit jaar zou ik geen goede voornemens maken.
Tot Marjolein met een uitdaging kwam. Wat als we blogvoornemens zouden maken? Ik liet het even bezinken en kwam tot het besluit dat het misschien wel zou werken. (al kunnen we daar binnen twaalf maanden pas iets concreets over vertellen natuurlijk)
Om mezelf niet teveel druk op te leggen, besloot ik om vier voornemens te maken.
Bij deze probeer ik in 2018 officieel :
- elke maand van selfish sewing te doen (hoera, daar ben ik deze maand dan al in geslaagd!)
- mezelf wat meer toe te leggen op het maken van mooie foto's
- een stand bij te houden van mijn stoffenvoorraad (in en uit) in de hoop dat deze tegen het einde van het jaar wat slinkt.
- geen kadootjes meer te kopen, enkel homemade spulletjes worden uitgedeeld

Dit weekend ging ik alvast met het laatste voornemen aan de slag.
Ella werd uitgenodigd op een feestje van twee klasgenootjes. Ik maakt snel knikkerzakjes uit restjes stof, zodat er naast een centje toch een klein kadootje kon afgegeven worden.


Benieuwd naar ander goede blogvoornemens? Ga snel een kijkje nemen bij






woensdag 3 januari 2018

Lou Box Dress

Voor mezelf naaien, het blijft iets moeilijk. Haat-liefdeverhouding met mijn lichaam, je weet wel. Toch laat ik mezelf af en toe verleiden, met wisselend succes (en je begrijpt wel dat de mislukkingen hier niet altijd tentoon gesteld worden.)

Onlangs zag ik een testersoproep van Beth van de blog sewdiy.com, een blog die ik niet kende, maar waar ik intussen al een paar keer ging snuisteren.  De testperiode liep vlak voor de feestdagen, dus ik zag er meteen mijn ideale kerstjurk in.

Beth ontwierp een variant op de Lou Box Top, de Lou Box Dress, een jurk met twee variaties. Ik koos voor het oversized model, makkelijk om mijn moeilijk lijf in weg te steken.
Het patroon zit makkelijk in elkaar, ideaal voor beginners, en ook perfect voor luie naaisters zoals ik.
De maattabel gaat van XXS tot XXL en de jurk kan perfect in rekbare en niet rekbare stoffen gemaakt worden. De jurk is achteraan iets langer dan vooraan, wat voor een fijn accent zorgt.

Het maken van een jurk voor mezelf is dan al moeilijk, het nemen van foto's is nog een ander paar mouwen. Poseren is niet mijn beste vak. En een fotograaf vinden ook niet.
Deze jurk werd vrij last-minute gemaakt, dus moest ook last-minute op de foto.
Foto's werden genomen door manlief. Het was ook de moment om mijn verjaardagskado (een heuse lampenset en doek) uit te testen. Vergeef me als er soms wat veel of weinig doek te zien is. De foto's zijn verre van perfect, gelukkig is de jurk dat wel!












Stof: De Stoffenstraat
Patroon: Lou Box Dress

vrijdag 29 december 2017

Zo was mijn 2017!

Een terugblik op het voorbije jaar is inmiddels een traditie. Graag laat ik jullie meegenieten van wat er dit jaar allemaal mijn pad kruiste. Jammer genoeg werd het fototoestel dikwijls thuisgelaten en moeten jullie het stellen met foto's van mijn gsm, foto's die meestal in erbarmelijke staat zijn. Gelukkig zitten alle mooie momenten in mijn hoofd genesteld en kan ik zelf nog nagenieten van dit alles.

Wie ons een beetje kent, weet dat wij opstaan met muziek en gaan slapen met muziek. Geregeld zijn we te vinden op festivals, optredens, wij genieten van grote bekende en zeker van kleinere onbekende artiesten. Dit geven wij ook mee met onze dames, meestal wordt voor hen een ticketje bijbesteld en worden zij mee ondergedompeld in de wondere wereld van muziek.
Hét optreden van het jaar vond plaats in Amsterdam, in de Zigo Dome. De zaal is een toppertje en  Nick Cave speelde de zaal plat. Al jaren zijn we fan, we zagen hem meermaals aan het werk, onze openingsdans was ook een liedje van hem (The Ship Song). Een emotionele rollercoaster was het deze keer.


Gitannekesfoor blijft een topper. Een familiefestival midden tussen de velden, op een boogscheut van onze woning, met dit feest sluiten wij de zomervakantie af en genieten we nog even van allerlei kunsten vooraleer we weer aan de drukke septembermaand beginnen. Nieuw dit jaar was het authentieke reuzenrad. Ik hoef er geen tekening bij te maken dat mijn dochters hier gek op waren.


We werden uitgenodigd om naar de try-out van Poly van Circus Bunker te gaan kijken. In deze voorstelling bouwen Geert en Joppe een muzikale molen op. We werden getrakteerd op leuke deuntjes en gekke fratsen. Het duo kreeg iedereen stil en weer aan het lachen.Verbazingwekkend wat sommige mensen kunnen neerzetten.


2016 was voor PoppyFlower een topjaar. Ik leerde dankzij mijn toffe bandleden vele mensen kennen, kwam op idyllische plaatsjes, en genoot er op en top van. Jammer genoeg lukte het ons niet meer om drukke agenda's te puzzelen, en besloten we er voorlopig een punt achter te zetten. Onderstaande foto werd genomen op ons laatste optreden als groep. Merci mannen en vrouwen voor alle leuke momenten. Jullie zitten voor altijd in mijn hart.


Dankzij mijn lieve PoppyFlowervrienden leerde ik Dries kennen. Een bescheiden persoon met een immens mooie stem, afgelopen week zag ik hem nog aan het werk. Puur, eerlijk, recht naar het hart. Ga zeker eens naar hem kijken als je de kans krijgt.


Muzikaal gezien lig ik niet helemaal stil. Samen met Camille (de accordeoniste van PoppyFlower) voorzien wij een toneelstuk van muziek. Achtien voorstellingen lang (18, jawel) zitten wij in het niske linksachter op de foto. Theater is iets waar ik zelf nog nooit actief deel van uitmaakte. Het was even wennen, maar ik ben verkocht. Zalig om in groep iets recht te zetten, om deel uit te maken van een scenario, om achter de scènes te staan kijken hoe anderen het beste van zichzelf geven.




Dit jaar genoot ik ook van mijn huishouden. Ik sta er soms van versteld hoe mijn dochters uitgroeien tot twee verschillende individuen, die zichzelf op alle gebieden ontplooien, apart en samen, die stapsgewijs leren hoe de wereld in elkaar zit, en die ik ook stapsgewijs moet leren loslaten.
Ik ben zo fier op mijn twee dochters met het hart op de juiste plaats, die het dorp rondgingen met hun rospot en zo een centje (aheum, wel 650 euro) bijdroegen voor KOTK.


Een dochter die steeds zichzelf is, zich door bijna niemand uit haar lood laat slaan, meestal ja antwoordt, maar toch een beetje haar eigen zin doet, dat is de definitie van de jongste in huis.  Onderstaande foto toont een op en top Ella-moment: beenwarmers en blote voeten, en dan stilletjes zingend over de kiezels wandelen op haar duizenste gemak. Ik hou zo van haar Afrikaanse levensstijl.


Je kan je geen grotere tegenpool bedenken dan haar zus. Noor, de steeds bezige bij, creatieve duizendpoot, de vrolijkste frans hier in huis. Nooit verlegen om een mopje. Onderstaande foto werd genomen nadat ik de meisjes op het matje had geroepen en gecommandeerd had dat iedereen zijn tanden moest poetsen. Typisch.


Vijf jaar geleden verhuisden we na een verbouwing terug naar ons bijna af huis. En toen bleef alle werk liggen. Maar we zijn terug in actie geschoten. Momenteel wordt er gewerkt in de voortuin, binnenkort komt er een nieuwe keuken en we plannen verfwerken in het voorjaar. Leuke vooruitzichten dus.



In 2017 gingen we voor de allereerste keer naar Buitenkunst. Een weekendje vol artistieke workshops voor groot en klein. Een eerste vakantie met de tent, zeker voor herhaling vatbaar.


Als laatste wil ik jullie laten meegenieten met ons jaarlijks verlof. We planden geen grote trip, maar gingen op vakantie bij Boer Bart. Noor en Kris fietsten tot ginder (70km), ik reed met Ella met de auto en de valiezen naar daar. Ik moet eerlijk bekennen dat dit de allereerste keer is dat ik zo genoot en volledig relaxed terugkeerde naar huis. Boer Bart en de andere vakantiegangers zorgden ervoor dat we leefden op het ritme van de dag, dat onze dames zich reuze amuseerden en wij gezellige avonden hadden bij het vuur. We genoten niet alleen van het boerderijleven, maar ook van Borgloon en omstreken. En van een plaatstelijk festival. Meer van dat aub!





dinsdag 19 december 2017

Een nieuwe hobby?

Onlangs nam ik mijn breinaalden weer onder de arm. Het breien van mijn sjaal werkte zo rustgevend en bijna hypnotisch ontspannend, dat ik geloof dat ik verslaafd ben.
Voor de eerste keer maakte ik iets dat uit meer bestond dan een rechte lap. Met meerderen en minderen en al. Binnenkort verhuist het truitje naar een nieuwe eigenaar, en ga ik op zoek naar een nieuw projectje.




Patroon: Marcel Trui uit La Maison Victor editie sept-okt 2015
Wol: Merinokatoen uit Het Stoffenwinkeltje in Westerlo

maandag 4 december 2017

Swap ne keer een tas!

In het kader van de Sew Challenge organiseerde Davina begin november een swap. Jammer genoeg viel de naaimachine van mijn swappartner in de patatten, waardoor we de deadline niet haalden. Maar uitstel is geen afstel.
Ik naaide een tas, een neutraal type, dat voor verschillende gelegenheden kon dienen. Het werd een zwarte Celeste, een ruim model, met gouden binnenkant. Hoe mooi het resultaat in mijn hoofd ook was, in realiteit werd de tas iets te sober naar mijn zin.
Ondanks dat het geen liefde op het eerste zicht was, kreeg de tas toch een mooi plaatsje op mijn naaitafel, in de hoop dat er nog een vonk zou overslaan. Ik wachtte, en wachtte, en wachtte .... maar niks. Gelukkig passeerde hier wel iemand die een coup de foudre had, dus deze tas ligt binnenkort als pakje onder de kerstboom.



Vicky, mijn nieuwe swap is intussen al klaar, en ik hoop dat je je er meer kan in vinden dan in dit naaisel.


Patroon: Celeste, uit Mijn tas