woensdag 31 mei 2017

Yes, I can!

Ik had dus een keuze, en kroop onvoorbereid (tenzij je een eenmalige training van 40km een deftige training noemt) op mijn fiets voor Kom op tegen Kanker.
Mijn derde deelname is intussen een feit. Terwijl ik vorige edities met een groot ei aan de start stond, wist ik nu al wat er van me verwacht werd. Ik ben al dikke vrienden met de koersfiets, reed al een paar keer in een groot peleton, wist dat er om de 30km een stopje voorzien werd, dus allemaal pluspunten. Hetgene waar ik deze keer schrik voor had waren vooral de af te leggen kilometers (125) en de voorspelde zon. Bloed kwam er gelukkig niet aan te pas, zweet en tranen wel.
De zonnecrème die we aan de start kregen, werd dankbaar gebruikt. Mijn sneeuwwitjesvel is niet echt bestand tegen langdurige blootstelling aan zonnestralen, dus frequent smeren was de boodschap.
En zoals verwacht vielen de kilometers tegen. We reden van Bornem naar Aalst en dan naar Mechelen. De eerste 60km was er geen vuiltje aan de lucht. Maar toen begon het pas. Vals plat, zoals ze zeggen. 61 meter hoogteverschil op 15 kilometer. Klinkt niet spectaculair, maar ik kan u verzekeren dat ik toen bijna ben doodgegaan. Ik wil me dan ook verontschuldigen bij mijn mederenners voor alle lelijke woorden, het was me gewoon even teveel.
Gelukkig is er dan het groepsgevoel, word je door enkele medefietsers aangemoedigd, staan er supporters aan de kant, vind je net nog een stuk koek in je achterzak, komt er een streepje schaduw om af te koelen, ... en vind je weer de juiste kadans om de trappers nog tig kilometers rond te duwen.
Ik heb het gehaald, met veel traantjes. Niet alleen van vermoeidheid, ook van emotie. Voor mij was het een strijd van een halve dag. Al die duwtjes in de rug, zij deden wonderen. Voor kankerpatiënten duurt het veel langer. En zij verdienen ook een duwtje in de rug. Hopelijk heeft ieder van hen ook een horde fans die aan de zijkant, zodat ze de lange weg niet alleen hoeven af te leggen.

woensdag 24 mei 2017

Over uitdagingen en een beetje schrik!

Jawel, morgen is het D-Day! Ik liet me weer overtuigen om mee te fietsen voor Kom op tegen Kanker. Een sportieve uitdaging die de voorbije edities steevast voor kippevel zorgden.
Enkele jaren geleden werden we op het werk tweemaal van dichtbij geconfronteerd met deze verschrikkelijke ziekte.  Om onze collega's steun te betuigen, besloten we deel te nemen aan de 1000km.
Ik, Miss Onsportief, had toen nog nooit een koersfiets van dichtbij gezien, laat staan ermee gereden.
Dankzij enkele bereidwillige collega's, brandweermannen en manlief leerde ik de kneepjes van het vak. Ik kwam alles te weten over versnellingen, remmen, zadelpijn, al rijdend drinken uit een drinkbus (ik zie u al rologen, maar ik daag u uit!), slechte benen,  ... Zij deden me grenzen verleggen.  Thank you guy's!
Intussen is het de derde keer dat ik deelneem. De allereerste editie werd er heel hard getraind. Wekelijkse ritjes doorheen de regio, kleinere toertjes om technieken te leren, ...
Dit jaar zorgde een veel te volle agenda (jawel muziekschool en Villanella, ik kijk naar jullie) dat mijn fiets aan de haak bleef hangen tot vorige week.
Hoe ik het morgen ga overleven? Bloed, zweet en tranen, heel veel tranen.
Of ik gedacht heb aan vervanging zoeken? Twee seconden. Mensen die te maken krijgen met kanker, kunnen dat ook  niet, zij worden ook in een strijd gegooid en moeten ook vechten. Daarom ga ik morgen wel fietsen. En het me waarschijnlijk nog de rest van de week beklagen, maar ik had een keuze, zij niet!
Passeer je dus een colonne fietsers, die met het blauwe tenueke, spierwitte benen en ontploft rood hoofd, dat ben ik. Zwaai gerust eens even en blaas in de goede richting, dat ik sneller weer in Mechelen geraak!

maandag 15 mei 2017

Een uitgestelde Cicero

Ergens eind januari kwam er een testersoproep. Anne van Sofilantjes had een nieuw patroontje uit. Niet dat ik moest twijfelen, haar patronen zijn steeds geweldig, maar de bijhorende foto's overtuigden me meteen om me kandidaat te stellen.
De laatste tijd vind ik het moeilijker dan ooit om mijn prille tieners in nieuwe kleren te steken. Rokken en jurken zijn not-done. Skinny broeken en hippe vestjes daarentegen ....
Als mama weet je perfect hoe je je meisjes kan bekoren. In mijn voorraad lag nog een prachtig paneelstofje, helemaal geknipt voor dit patroon.

Intussen hoef ik jullie de Cicero waarschijnlijk niet meer voor te stellen. Het is een patroon dat zowel voor jongens als meisjes kan. Er zijn twee mouwopties en je kan kiezen voor een kraag of een kap.
Het voorpand heeft twee opties, die je met gemak nog kan vermenigvuldigen. Op naaiweekend zat ik met open mond te kijken hoe Miranda zichzelf tot lapjespuzzelkampioen kroonde. Prachtig hoe zij stofjes kan combineren.

Terug naar mijn versie. Ik koos voor een sobere voorkant en liet het paneel volledig tot zijn recht komen als rugpand. In het voorpand zitten verborgen zakken, ideaal om schatten in te verzamelen.
Mijn hoeveelheid stof was te beperkt voor een kap, dus knipte ik uit de boordstof een kraag.
Het lijkt allemaal misschien ingewikkeld, maar de patronen van Sofilantjes zijn zeer duidelijk uitgelegd, en voor je het weet, is de jacket klaar. (tenzij je wat uitstelgedrag vertoont, je naaiwerk op een stapel UFO's legt, waarop je nog wat half afgewerkte stuks legt, en het uit het oog verliest)
Hoera voor de zeven minuten tijd die ik deze avond maakte.
Met het mooie weer in het vooruitzicht, heeft dochterlief een nieuw jasje voor de komende weken. Zo hoeft het rugpand niet weggestoken worden onder een jas, en gaat ze veel Ooh's en Aah's te horen krijgen als ze de speelplaats opdraait.









Patroon: Cicero Jacket van Sofilantjes
Stof: ooit gekocht bij Mon Depot